Και καταλαβαίνεις πως αρχίζει η σχολική χρονιά από τις γεμάτες αγωνία αγγελίες στα social media. Αγγελίες από εκπαιδευτικούς που έρχονται στην Κω – ας πούμε μιας και εδώ ζούμε και γνωρίζουμε την κατάσταση – και αναζητούν ένα σπίτι για τη νέα σχολική χρονιά.
Το πιο «αστείο», αν μπορούμε να το πούμε έτσι, είναι πως πλέον δεν αναζητούν κατοικία με τα απλά χαρακτηριστικά που ζητούσαν μέχρι πρότινος. Δεν είναι πλέον μόνο το «ένα δυάρι», «ένα μικρό σπίτι», «ένα σπίτι κοντά στο σχολείο».
Βασικό ζητούμενο είναι να μπορούν να μπουν στο σπίτι από τώρα, από τις αρχές Σεπτεμβρίου, και να παραμείνουν μέχρι το τέλος Ιουνίου, όταν και λήγει επίσημα η σχολική χρονιά για τους εκπαιδευτικούς.
Και φυσικά, βασική προϋπόθεση είναι να μη χρειάζεται να δίνουν τα 2/3 του μισθού τους για το ενοίκιο. Γιατί, πολλές φορές, ένα σπίτι που έχει ανακαινιστεί – και δικαίως ο ιδιοκτήτης θέλει να αξιοποιήσει την περιουσία του – συνοδεύεται πλέον και από ένα ενοίκιο που μπορεί να φτάνει… στον Θεό!
Δεν είναι μομφή προς τους ιδιοκτήτες των σπιτιών. Προς Θεού.
Ο καθένας αξιοποιεί και εκμεταλλεύεται την περιουσία του όπως επιθυμεί και φυσικά έχει κάθε δικαίωμα να καθορίζει την τιμή στην οποία θα διαθέσει το ακίνητό του.
Είναι όμως ένας προβληματισμός. Ένας προβληματισμός που, ειλικρινά, δεν ξέρω πώς θα λυθεί.
Μπορούμε άραγε να μπούμε για λίγο στα παπούτσια αυτών των ανθρώπων;
Να σκεφτούμε πως κάποιοι από αυτούς, πριν ακόμη φτάσουν στο νησί, έχουν ήδη αφήσει πίσω τους συζύγους και παιδιά, προκειμένου να υπηρετήσουν για έναν ακόμη χρόνο σε έναν τόπο μακριά από το σπίτι τους και να συγκεντρώσουν τα απαραίτητα μόρια που, ίσως κάποια στιγμή, τους οδηγήσουν στον πολυπόθητο μόνιμο διορισμό;
Και αφού κάνουν αυτή τη θυσία, έρχονται αντιμέτωποι και με έναν ακόμη Γολγοθά: την εξεύρεση μιας στέγης πάνω από το κεφάλι τους.
Δεν ζητούν πολυτέλειες. Ζητούν ένα σπίτι.
Ένα σπίτι στο οποίο θα μπορούν να μείνουν για τους μήνες που θα υπηρετήσουν στο νησί, χωρίς να χρειάζεται ο μισθός τους να εξανεμίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου για το ενοίκιο.
Και κάπου εδώ έρχεται και η σκέψη για την πρόσφατη, ιδιαίτερα σημαντική εξέλιξη, της διάθεσης εννέα διαμερισμάτων στην Κω για τη στέγαση ιατρικού προσωπικού.
Μια πρωτοβουλία της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου, που αναμφισβήτητα αξίζει να αναγνωριστεί και αποτελεί ένα πολύ σημαντικό βήμα.
Βέβαια, ο αριθμός των εκπαιδευτικών που έρχονται κάθε χρόνο στην Κω είναι πολύ μεγαλύτερος. Και επομένως, αν μιλάμε για ουσιαστική αντιμετώπιση του προβλήματος, θα χρειάζονταν πολλά περισσότερα διαμερίσματα και μια αντίστοιχη μέριμνα και για τους εκπαιδευτικούς.
Δεν ξέρω πραγματικά ποια είναι η λύση.
Να δημιουργηθεί μια οργανωμένη δομή φιλοξενίας; Να αξιοποιηθούν δημοτικά ή άλλα διαθέσιμα ακίνητα; Να υπάρξουν κίνητρα για μακροχρόνιες μισθώσεις;
Δεν έχω την απάντηση.
Το σίγουρο όμως είναι ένα:
Οι άνθρωποι που περιμένουμε να μπουν στις τάξεις, να δώσουν εφόδια στα παιδιά μας, να τα μορφώσουν, να τα στηρίξουν και σε μεγάλο βαθμό να τα προετοιμάσουν για την ενήλικη ζωή τους, ταλαιπωρούνται ήδη πριν ακόμη χτυπήσει το πρώτο κουδούνι.
Ψάχνουν απεγνωσμένα ένα σπίτι.
Ρωτούν σε ομάδες, κάνουν αναρτήσεις, στέλνουν μηνύματα, αναζητούν γνωστούς και γνωστούς γνωστών, προσπαθώντας να βρουν μια λύση για τους επόμενους δέκα μήνες.
Και μέσα σε όλη αυτή την προσπάθεια, δεν είναι λίγες οι φορές που νιώθουν… παρείσακτοι.
Σαν να ζητούν κάτι που δεν τους ανήκει.
Κι όμως, ζητούν απλώς μια στέγη για να μπορέσουν να κάνουν τη δουλειά τους.
Ίσως τελικά το θέμα να μην είναι μόνο οικονομικό.
Ίσως να είναι και θέμα κοινωνίας.
Ίσως να είναι θέμα ανθρωπιάς.
Γιατί μια κοινωνία που θέλει να λέγεται ανθρώπινη, οφείλει κάποια στιγμή να αναρωτηθεί:
Μπορούμε να κάνουμε λίγο πιο εύκολη τη ζωή αυτών των ανθρώπων που έρχονται να μορφώσουν τα παιδιά μας;
Ίσως τελικά, πριν αναζητήσουμε τη μεγάλη και δύσκολη λύση, να χρειάζεται να θυμηθούμε κάτι πολύ απλό.
Να μπούμε για λίγο στα παπούτσια τους.
Κλεοπάτρα Μισαηλίδου
