Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών σήμερα. Μια μέρα αφιερωμένη σε εκείνους που όλοι, λίγο-πολύ, περιμένουμε να κάνουν θαύματα. Να μάθουν στα παιδιά μας γράμματα, να τα διδάξουν τρόπους, να τα εμπνεύσουν να σέβονται, να τα βοηθήσουν να κοινωνικοποιηθούν, να τα στηρίξουν συναισθηματικά, να τα καθοδηγήσουν επαγγελματικά. Και η λίστα δεν τελειώνει ποτέ.
Οι εκπαιδευτικοί, όμως, είναι ίσως από τους πιο αυστηρά κρινόμενους επαγγελματίες. Κρίνονται για τη μέθοδο, τη συμπεριφορά, τη στάση, τις επιλογές, ακόμα και για πράγματα που πολλές φορές ξεπερνούν τον ρόλο τους. Είναι πάντα «υπό το μικροσκόπιο» της κοινωνίας, της οικογένειας, του κράτους. Κι όμως, σπάνια σταματάμε να αναρωτηθούμε: τι πραγματικά ζητάμε από αυτούς;
Ο ρόλος του εκπαιδευτικού δεν είναι απλώς να μεταδώσει γνώσεις. Είναι καθοδηγητής, διαμεσολαβητής, εμπνευστής. Είναι εκείνος που συχνά καλείται να διαχειριστεί όχι μόνο το γνωστικό κομμάτι, αλλά και τις ψυχολογικές, κοινωνικές και συναισθηματικές ανάγκες των μαθητών του. Ωστόσο, ο ρόλος αυτός δεν μπορεί —και δεν πρέπει— να υποκαθιστά άλλους ρόλους, όπως εκείνον του γονιού ή του ψυχολόγου.
Η εκπαίδευση είναι συλλογική υπόθεση. Δεν είναι μόνο υπόθεση του σχολείου, ούτε μόνο της οικογένειας. Είναι μια συνεχής συνεργασία όλων όσοι συμμετέχουν στη διαμόρφωση ενός παιδιού: γονείς, εκπαιδευτικοί, κοινωνία, πολιτεία. Όταν μεταθέτουμε το βάρος της διαπαιδαγώγησης αποκλειστικά στους εκπαιδευτικούς, δεν τους αναγνωρίζουμε το έργο τους – τους το δυσκολεύουμε.
Ας τους δούμε, λοιπόν, με πιο ρεαλιστική ματιά. Όχι ως «θαυματοποιούς», αλλά ως ανθρώπους που επιτελούν ένα πολυσύνθετο, απαιτητικό και βαθιά ανθρώπινο έργο. Έργο που δεν αποτιμάται σε βαθμούς, αλλά σε αξίες.
Κλεοπάτρα Μισαηλίδου
