Μια υπόθεση που ξεπερνά το έγκλημα: η Κυριακή Γρίβα και το δικαίωμα όλων στην ίση προστασία
Η φράση «Η αστυνομία δεν είναι ταξί» ειπώθηκε τη νύχτα που η 28χρονη Κυριακή Γρίβα πήγε στο Αστυνομικό Τμήμα Αγίων Αναργύρων για να ζητήσει βοήθεια.
Φοβόταν τον πρώην σύντροφό της, που την παρακολουθούσε. Ζήτησε να τη συνοδεύσει ένα περιπολικό μέχρι το σπίτι της.
Η απάντηση που πήρε;
«Η αστυνομία δεν είναι ταξί.»
Λίγα λεπτά αργότερα, η Κυριακή δολοφονήθηκε ακριβώς έξω από το ίδιο Τμήμα — το σημείο όπου είχε ζητήσει να σωθεί.
Η φράση που ειπώθηκε για να δικαιολογήσει την αδράνεια μετατράπηκε σε σύμβολο μιας ολόκληρης νοοτροπίας:
μιας κρατικής απάθειας που κοστίζει ζωές.
Δύο μέτρα και δύο σταθμά
Τον Αύγουστο του 2024, η τραγουδίστρια Δέσποινα Βανδή έμεινε από λάστιχο στη Χαλκιδική. Οι αστυνομικοί της περιοχής τη μετέφεραν με περιπολικό — «για λόγους ασφαλείας».
Κανείς δεν την κατηγόρησε, ούτε θα έπρεπε. Η ανθρώπινη ζωή και ασφάλεια είναι αδιαπραγμάτευτες.
Όμως πώς γίνεται η αστυνομία να κινητοποιείται άμεσα για ένα λάστιχο, ενώ δεν βρήκε πέντε λεπτά και ένα όχημα για να συνοδεύσει μια γυναίκα που φοβόταν για τη ζωή της;
Κι αν αυτό δεν φτάνει, λίγους μήνες αργότερα, στη Νέα Ιωνία, άλλο περιπολικό μετέφερε… ένα ψυγείο.
Ένα άψυχο αντικείμενο είχε καλύτερη μεταχείριση από μια γυναίκα που ζητούσε προστασία.
Το πρόβλημα δεν είναι οι εξαιρέσεις — είναι η ανισότητα
Ας το ξεκαθαρίσουμε: η Δέσποινα Βανδή δεν φταίει σε τίποτα.
Δεν ζήτησε προνομιακή μεταχείριση· ούτε εκμεταλλεύτηκε κάποια σχέση.
Η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά στο σύστημα που λειτουργεί με δύο μέτρα και δύο σταθμά, αποφασίζοντας ποιος «αξίζει» άμεση εξυπηρέτηση και ποιος όχι.
Σύμφωνα με τον Κανονισμό Υπηρεσίας της ΕΛ.ΑΣ. και τον Ν. 2800/2000, τα περιπολικά προορίζονται για υπηρεσιακούς σκοπούς: μεταφορά αστυνομικών, συλληφθέντων, θυμάτων ή πολιτών που βρίσκονται σε πραγματικό κίνδυνο.
Η Κυριακή Γρίβα ανήκε στην τελευταία κατηγορία — ίσως περισσότερο από οποιονδήποτε.
Κι όμως, αντιμετωπίστηκε με ψυχρή τυπολατρία, χωρίς καμία ευαισθησία.
Το ίδιο κράτος που στάθηκε πρόθυμο να προσφέρει μεταφορά σε μια επώνυμη και σε ένα ψυγείο, αρνήθηκε να προσφέρει συνοδεία σε μια φοβισμένη γυναίκα.
Δεν τη σκότωσε το κράτος· την άφησε να πεθάνει.
Δεν στηλιτεύουμε την ΕΛ.ΑΣ. — στηλιτεύουμε την αδιαφορία
Η κριτική δεν στρέφεται ενάντια σε όλους τους αστυνομικούς.
Στο σώμα της ΕΛ.ΑΣ. υπηρετούν χιλιάδες αξιόλογοι άνθρωποι, που τιμούν το καθήκον τους, παλεύουν σε δύσκολες συνθήκες και συχνά διακινδυνεύουν τη ζωή τους για να προστατεύσουν άλλους.
Όμως αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να σιωπούμε μπροστά σε φαινόμενα αδικίας, άνισης μεταχείρισης ή κακής κρίσης.
Η εντιμότητα και η αυτοκριτική δεν αποδυναμώνουν την Αστυνομία — την ενισχύουν.
Γιατί μόνο μια αστυνομία που βλέπει τα λάθη της μπορεί να ξανακερδίσει την εμπιστοσύνη της κοινωνίας.
Η ουσία
Η φράση «Η αστυνομία δεν είναι ταξί» θα έπρεπε να σημαίνει πως οι δυνάμεις ασφαλείας δεν προσφέρουν χατίρια.
Όχι πως κάποιοι δεν αξίζουν ούτε μια διαδρομή προς τη σωτηρία τους.
Η υπόθεση της Κυριακής Γρίβα δεν είναι μόνο ζήτημα ευθύνης. Είναι ζήτημα ισότητας, σεβασμού και ανθρωπιάς.
Η κοινωνία δεν ζητά προνόμια· ζητά μια Αστυνομία που να ενεργεί με ενσυναίσθηση, όχι με επιλεκτικότητα.
Να προστατεύει κάθε ζωή με τον ίδιο ζήλο — είτε πρόκειται για επώνυμη τραγουδίστρια, είτε για μια νέα γυναίκα που χτύπησε φοβισμένη την πόρτα του Τμήματος.
Η αστυνομία πράγματι δεν είναι ταξί.
Ή, τουλάχιστον, δεν θα έπρεπε να είναι — ούτε για μερικούς, ούτε για κανέναν.
Κλεοπάτρα Μισαηλίδου
