Η ΥΔΟΜ Κω εξέδωσε στις 27 Ιανουαρίου 2026 Προέγκριση Οικοδομικής Άδειας Κατηγορίας 1 για την ανέγερση νέας ξενοδοχειακής μονάδας τεσσάρων αστέρων, δυναμικότητας 92 κλινών, στο Μαρμάρι. Πρόκειται για έργο σε οικόπεδο 9.969 τ.μ., με συνολική δόμηση 1.791,62 τ.μ., δύο ορόφους και ύψος έως 7,46 μ., συνοδευόμενο από όλες τις προβλεπόμενες εγκρίσεις.
Τυπικά, όλα είναι νόμιμα.
Όμως το ζήτημα δεν είναι η νομιμότητα.
Το πραγματικό ερώτημα είναι αν αυτό που είναι νόμιμο είναι και θεσμικά, πολιτικά και κοινωνικά αποδεκτό – ειδικά σε έναν τόπο που έχει ήδη φτάσει στα όριά του.
Διότι την ίδια στιγμή που στον δημόσιο λόγο – πριν δύο μόλις εβδομάδες πραγματοποιήθηκε στο ΧΑΝΙ, η ανοιχτή εκδήλωση του Δήμου Κω για την παρουσίαση των εναλλακτικών σεναρίων χωρικής οργάνωσης – γίνεται αναφορά σε κορεσμό, σε ανάγκη χωροταξικού επανασχεδιασμού, σε πίεση των υποδομών και σε ανάγκη “φρένου” στην άναρχη ανάπτυξη, εγκρίνονται νέες ξενοδοχειακές μονάδες υψηλής δυναμικότητας.
Και εδώ προκύπτει το κρίσιμο ερώτημα: πώς μπορεί να συνυπάρχει ο λόγος περί περιορισμού της τουριστικής επέκτασης με την έμπρακτη διεύρυνσή της;
Η Κως δεν είναι πια ένα νησί που «έχει χώρο».
Είναι ένα νησί που βρίσκεται στο όριο του κορεσμού των κλινών, με εμφανή προβλήματα σε:
*υδατικούς πόρους,
*ενεργειακή επάρκεια,
*απορρίμματα και αποχέτευση,
*οδικό δίκτυο και κυκλοφορία,
*ποιότητα ζωής κατοίκων και επισκεπτών.
Η συζήτηση, λοιπόν, δεν αφορά απλώς μια ακόμη άδεια.
Αφορά το μοντέλο ανάπτυξης που επιλέγεται – ή μάλλον που συνεχίζεται χωρίς ουσιαστικό επαναπροσδιορισμό.
Και εδώ μπαίνει το ζήτημα της θεσμικής ευθύνης.
Όταν ο ίδιος άνθρωπος που μιλά δημόσια για κορεσμό, όρια και ανάγκη στρατηγικού σχεδιασμού, εμφανίζεται ταυτόχρονα – με άλλη ιδιότητα – να υπογράφει νέες τουριστικές αναπτύξεις, τότε δεν τίθεται θέμα νομιμότητας, αλλά σύγκρουσης ρόλων και θεσμικής συνέπειας.
Το πρόβλημα επιτείνεται όταν οι υπηρεσίες που καλούνται να ελέγξουν τις μελέτες και τους φακέλους υπάγονται διοικητικά στον ίδιο πολιτικό προϊστάμενο. Ακόμη κι αν όλα γίνουν απολύτως σωστά, το ζήτημα της θεσμικής καθαρότητας παραμένει.
Γιατί στη δημοκρατία – και ειδικά στη νησιωτική διοίκηση – δεν αρκεί να είσαι τυπικά σωστός.
Πρέπει να διασφαλίζεις ότι δεν δημιουργείται ούτε η σκιά σύγκρουσης συμφερόντων.
Η πραγματική συζήτηση, όμως, είναι ακόμη βαθύτερη:
👉 Ποιο είναι το όραμα για την Κω;
👉 Πόσες κλίνες αντέχει;
👉 Ποιο είναι το όριο ανάμεσα στην ανάπτυξη και την αλλοίωση της ταυτότητάς της;
👉 Πώς διασφαλίζεται η ανθεκτικότητα του νησιού σε βάθος χρόνου;
Η βιωσιμότητα δεν είναι σύνθημα. Είναι επιλογή πολιτικής.
Και η νησιωτική ταυτότητα δεν προστατεύεται με ευχολόγια, αλλά με αποφάσεις που βάζουν όρια – ακόμη κι όταν αυτό έχει πολιτικό κόστος.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, η πολιτική δεν κρίνεται μόνο από το αν κάτι επιτρέπεται.
Κρίνεται από το αν υπηρετεί το συλλογικό συμφέρον, τη μακροπρόθεσμη ευημερία και το μέλλον του τόπου.
Και σε αυτό το πεδίο, η Κως βρίσκεται πλέον σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι.
Κλεοπάτρα Μισαηλίδου
