Το βράδυ της 25ης Ιουνίου 2025, το ιστορικό Καλλιμάρμαρο πλημμύρισε από χιλιάδες ανθρώπους κάθε ηλικίας, σε μια μεγαλειώδη συναυλία αφιερωμένη στα 100 χρόνια από τη γέννηση του Μίκη Θεοδωράκη — του ανθρώπου που έντυσε με μουσική τους αγώνες και τα όνειρα του ελληνικού λαού. Ήταν μια βραδιά βαθιά συγκινητική, με έντονο συμβολισμό, στην οποία η φωνή της μουσικής μίλησε δυνατότερα από κάθε λόγο.
Η βραδιά άνοιξε με ομιλία του Γενικού Γραμματέα του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα, ο οποίος αναφέρθηκε στο πολύπλευρο έργο του Μίκη Θεοδωράκη και τη σημασία του για την ιστορία και τη συνείδηση του ελληνικού λαού.
Στη σκηνή του Παναθηναϊκού Σταδίου ανέβηκαν περισσότεροι από 25 καλλιτέχνες, ερμηνεύοντας εμβληματικά έργα του Θεοδωράκη. Ανάμεσά τους οι:
Μαρία Φαραντούρη
Γιώργος Νταλάρας
Μάριος Φραγκούλης
Άλκηστις Πρωτοψάλτη
Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Μανώλης Μητσιάς
Δημήτρης Μπάσης
Βασίλης Λέκκας
Μίλτος Πασχαλίδης
Γιώτα Νέγκα
Παντελής Θαλασσινός
Διονύσης Τσακνής
Αγγελική Τουμπανάκη
Άγγελος Θεοδωράκης
Κώστας Τριανταφυλλίδης
Βιολέτα Ίκαρη
Ρίτα Αντωνοπούλου
και οι Κοινοί Θνητοί
Τη συναυλία πλαισίωσε η Λαϊκή Ορχήστρα «Μίκης Θεοδωράκης».
Ακούστηκαν μερικά από τα σημαντικότερα έργα του Μίκη, που διαμόρφωσαν τη σύγχρονη ελληνική μουσική ταυτότητα: «Άρνηση», «Της Δικαιοσύνης Ήλιε Νοητέ», «Βρέχει στη φτωχογειτονιά», «Όταν σφίγγουν το χέρι», «Της αγάπης αίματα» και άλλα τραγούδια που αγαπήθηκαν από γενιές.
Το κοινό τραγουδούσε μαζί με τους καλλιτέχνες, σε στιγμές καθαρής συγκίνησης!
Η συναυλία είχε σαφές πολιτιστικό και κοινωνικό μήνυμα. Εκτός από τη μουσική, τιμήθηκε η ιστορία και η αγωνιστικότητα του Θεοδωράκη, ενώ ακούστηκε πάμπολλές φορές και το σύνθημα «Λευτεριά στην Παλαιστίνη», αναδεικνύοντας το διεθνιστικό χαρακτήρα του έργου του και τη διαχρονική του σύνδεση με τους αγώνες των λαών για ειρήνη και δικαιοσύνη. Στη συναυλία αναφέρθηκε από τον γ.γ του ΚΚΕ Δ. Κουτσούμπα επίσης πως ο Μίκης Θεοδωράκης είναι αυτός που έγραψε τη μουσική του εθνικού ύμνου της Παλαιστίνης και έλαβε τιμητικά το 2015 την Παλαιστινιακή Ιθαγένεια.
Η βραδιά στο Καλλιμάρμαρο δεν ήταν απλώς μια συναυλία. Ήταν μια επιστροφή στη συλλογική μνήμη, μια απόδειξη ότι το έργο του Μίκη Θεοδωράκη παραμένει ζωντανό, επίκαιρο και βαθιά συνδεδεμένο με την ψυχή της Ελλάδας.
