Η βία, σε κάθε της μορφή —λεκτική, σωματική, ψυχολογική— είναι καταδικαστέα. Δεν έχει σημασία ποιος είναι ο θύτης και ποιος το θύμα είτε πρόκειται για έναν απλό πολίτη είτε για ένα πρόσωπο με πολιτική ή οικονομική ισχύ, η βία δεν μπορεί και δεν πρέπει να δικαιολογείται.
Το πρόσφατο περιστατικό με τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο είναι, δυστυχώς, μια μικρογραφία της καθημερινής μας πραγματικότητας. Αν στη θέση του βρισκόταν οποιοσδήποτε απλός πολίτης —εγώ, εσύ, ο διπλανός μας— πιθανόν να είχε ήδη οδηγηθεί στα επείγοντα, με τον Ποινικό Κώδικα να πέφτει βαρύς πάνω του. Αυτή η άνιση αντιμετώπιση γεννά θυμό και ανασφάλεια.
Ζούμε σε μια κοινωνία όπου η εξουσία, όταν βρίσκεται στα “κατάλληλα” ή…..ακατάλληλα χέρια, μπορεί να ασκείται καταχρηστικά, να σιωπά τους “αδύναμους”, να παρακάμπτει νόμους, να “βιάζει” προσωπικότητες, συνειδήσεις και ανθρώπινη αξιοπρέπεια — και όλα αυτά χωρίς συνέπειες.
Όταν όμως ο απλός πολίτης αντιδρά, το σύστημα τον συνθλίβει.Δεν υπάρχει δημοκρατία χωρίς ισονομία. Δεν υπάρχει δικαιοσύνη χωρίς ίσα μέτρα και σταθμά. Οφείλουμε όλοι να είμαστε απέναντι στη βία, ανεξάρτητα από το ποιος την ασκεί και ποιος τη δέχεται.
Μόνο έτσι μπορούμε να χτίσουμε μια κοινωνία πιο δίκαιη, πιο ανθρώπινη και πάνω απ’ όλα, πιο ασφαλή.
Κλεοπάτρα Μισαηλίδου
